تیز

روحم گوشه پیدا کرده، شده چند ضلعی.مثلن اِن ضلعی منتظم.نه منتظم نیست،بدجوری بی‌شکله، یه طوری که تو ذوق آدم می‌زنه.بعد این گوشه های تیز می‌گیرن به درونم، خون‌ریزی می‌کنه، خونُ بالا میارم،از بینی‌م میاد بیرون،از گوشام می‌پاشه بیرون.من حسش می‌کنم اما کسی نمی‌بینتش. نفسای عمیق می‌کشم، نگامُ می‌ندازم رو فرش و اینطوری کسی نمی‌فهمه،کسی نمی‌بینه….
نمی‌دونم که چطوری اون گوشه ها رو صاف کنم،اصن خوبه صافش کنم یا نه.شایدم به مرور زمان صاف شه، اما دوسش ندارم،دوس ندارم زمان چیزی رو مثه جسارت یا امید رو ازم بگیره، اون چیزای تیز و اذیت کننده وجودمُ و بگیره.دوس ندارم یه آدم عادی بشم٬ این از همه بیشتر به وحشتم می‌ندازه….