پ.ن: به شدت وسواس پیدا کردم تو نوشتن،انقد که دیگه سعی می‌کنم کلا ننویسم.

روزایی که به کتاب خونه پر از کتاب نگاه میکنی و آه می‌کشی، یا به دی‌وی‌دی فیلمات نگاه میکنی و دلت می‌سوزه که وقت دیدنشون رو نداری. وقتی میای نت همش عذاب وجدان داری…خیلی وقتا به ذهنت یه چیزی می‌رسه که تو وبلاگت بنویسی،اما نمیشه.یه جور تارک دنیا بودن،نرو مهمونی،نرو بیرون….

حالا نه این که من کلا بی‌خیال زندگی شدم،نه، اما کنکور همه جا باهام میومد…

البته می‌تونست جور دیگه ای باشه، اما من این مدت خیلی احساس تنهایی کردم.بعضی وقتا هم حس کردم دنیا داره میره و من واستادم.شایدم نشستم و دستم و زدم زیر چونه م نیگاش میکنم.

کلا عجیب غریب بود از همون اولش برای من. آخرم نفهمیدم  این که آدم بهترین سال عمرش و بذاره واسه درس، خوبه یا بد؟

حالا بعد این ماجراها،هنوزعادی نشده همه چی، هنوز بی‌برنامه م. و البته دعا دعا می‌کنم که نتیجه ش خوب بشه،نمی‌خوام یه بار دیگه تکرار شه…

پ.ن: این پست و می‌خواستم بعد کنکور بنویسم، اما تو فکر اسباب کشی بودم، می‌خواستم اول جابه جا شم،نمی‌دونم اما الان……

فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ  -  وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ – إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ *

به فواصل ستارگان سوگند ياد می کنم ــ سوگندی که وقتی فواصل را دانستيد سوگند بسيار بسيار بزرگی خواهد بود ــ كه اين [پيام] قطعا قرآنى است ارجمند

اشاره به فاصله ‌ی زیاد ستاره ها و این که مردم اون زمان فواصل ستاره ها رو نمی‌دونستن، خیلی خیلی جالبه.  امروز ما این فاصله ها رو درک می‌کنیم. اما خدا رو چی؟

خیلــــــــــــــــــــــــی دور، خیلـــــــــــــــــی نزدیک…..

* واقعه ۷۵-۷۷

*

می نویسم شکل خنده، می نویسم شکل فریاد

می نویسم از پرنده، تو بخون نوشته بر باد

یه ساندویچ تو رگ روزای ابری بزن

اگه آینه دق بود، چل تا چراغو بشکن

رنگ بارون رنگ دریا،  پاییز و بهاره ایران

واسه خاک تو می میرم،روزی روزگاری ایران

مث سرگیجه ی فصلی،عشقای اردیبهشتی

ما همینیم که می بینی،بچه های کوچه پشتی

اگه بارون نمی باره بی خیال،حال و روزت گریه داره بی خیال

اگه روزت شب تاره بی خیال،اگه شبنم زهر ماره بی خیال

ما یه نسل نیمه عاشق، ما یه نسل نیمه فریاد

ما یه نسل جون سپرده، آشیونه رفته برباد….