بعضی آدما فکر میکنن همه چی آفریده شده تا در خدمتشون باشه، فکر میکنن خودشون مرکز جهانن و دیگه هیچ کس و هیچ چیز به غیر از اونا مهم نیست…

نمیدونم چی میشه اگه گاهی رعایت بقیه رو بکنیم، ملاحظه شونو بکنیم، گاهی بهشون کمک کنیم. واقعا چی ازمون کم میشه؟ 

کاش میدونستیم هر روز ممکنه نوبت ما شه که احتیاج داشته باشیم یکی باهامون ملایم باشه و کمکمون کنه. کاش میفهمیدیم این آدمایی که دور و برمونن یه سری وسیله نیسن، آدمایی هستن که عمقشون گاهی خیلی زیاده…

امروز که تو نمازخونه دانشگاه خوابیده بودم و ملت میومدن بی ملاحظه سر و صدا میکردن(در حالی که خیلی ها خواب بودن) و حتی میومدن میخوردن به آدم بدون اینکه براشون مهم باشه حداقل معذرت خواهی کنن، اینا میومد تو ذهنم. گاهی وقتا که تو مترو جا هست برای نشستن یا ایستادن اما آدما برای راحتی خودشون به کسی جا نمیدن هم این میاد تو ذهنم

انگار که همه با هم سرجنگ دارن…

Advertisements
فرستاده‌شده در دسته‌بندی نشده

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s